نافرمانی مدنی
940 دفعه تیکلاندی
هئنری دئیوید ثرو
1381
تهران
نشریه راه آزادی، شماره 92
فارسجا (چئویری: غلامعلی کشانی)
56
توپلوم و کولتور
نافرمانی مدنی وسیله ای برای انقلاب به معنی براندازی نیست، اما ابزاری اصلاح طلبانه و محدود کننده ی قدرت بی حد و حصر ماشین حکومتی بمنظور عادلانه تر کردن آن است که به تعبیر ثرو این خود بمعنی انقلاب واقعی است. نا فرمانی به کسب قدرت نمی اندیشد، و در عوض بیشتر با اخلاق، وجدان فردی و آزادی فرد مستقل تَفرّد یافته سر و کار دارد. نافرمانی مدنی بر خلاف انقلاب که متعلق به نا امید شدگان از ایجاد تغییر تحمیلی یا ارادی در خصلت های حریف و "آن دیگری" (و به تعبیر انقلابیون، دشمن) است، فراخوانی است خطاب به امیدوارترین جان ها و روح های یک ملت، تا با پاسخ به ندای وجدان و عمل مستقیم، به اصلاح شرایط و تغییر رفتار حریف (چه بخواهد یا نخواهد) اقدام کنند و در صورت عدم موفقیت، حداقل، وجدان تفرد یافته ی خود را زنده نگاه دارند. نافرمانی مدنی در خدمت منافع حکومت و بقای مثبت آن است، اما با تایید رفتار عادلانه آن و همزمان با ردّ عملی اعمال ستمگرانه ی حاکمیت.
نافرمانی مدنی از جنس گفتگوست و آشتی، و نه از جنس قهر و نفرت.
